Piątek, 26 kwietnia 2019

imieniny: Marzeny, Klaudiusza, Marceliny

RSS

Pływanie

19.05.2005 12:10 | 0 komentarzy |
W leżącym nad Odrą Raciborzu pływanie było sportem popularnym.
Pływanie
Wiesz coś więcej na ten temat? Napisz do nas
Początkowo kąpano się właśnie w Odrze, co ze względu na zmieniający się prąd i mielizny na rzece było niebezpieczne. Przed I wojną światową Racibórz miał dwie pływalnie. Pierwsza z nich znajdowała się na Plani, był to tzw. Militär-Badeanstalt. Druga natomiast, tzw. Städtische Fluß-Badeanstalt, przy ówczesnym Doktordamm, znajdowała się w pobliżu mostu Berneta na ówczesnej tzw. Frank’schen Wiese.
 
Były to baseny bardzo prymitywne, budowane w miesiącach letnich bezpośrednio na Odrze. Miały one konstrukcję drewnianą z 48 małymi przegrodami do kąpieli. Kąpiel była możliwa bardzo rzadko, gdyż przy  podwyższonym poziomie wody konstrukcja groziła rozpadem, przy niskim zaś stan wody był niewystarczający, nurt za słaby, co ze względów higienicznych nie pozwalało na kąpiel.
 
W czasie I wojny światowej oba baseny uległy zniszczeniu. Kąpano się więc bezpośrednio w Odrze. Corocznie też zdarzały się wypadki utonięć. Już w 1915 r. opracowano projekt budowy jeziora - basenu w pobliżu nowego szpitala miejskiego, kupując w tym celu duży plac pod budowę. Plan ten spotkał się ze sprzeciwem części władz miejskich, w związku z czym opracowano nowe projekty. Zakładały one trzy możliwe miejsca usytuowania basenu: w starym parku miejskim, w pobliżu starych koszar i w parku Eichendorffa. Ostatnie miejsce uzyskało w końcu aprobatę większości.
 
W latach 1918-1919 wykopano miejsce pod basen o powierzchni 1 ha. Do prac tych zatrudniono bezrobotnych, co dawało chwilowe zatrudnienie  wielu raciborzanom. W ten sposób powstał wspomniany już „Gondolteich”, służący w lecie do kąpieli, a w zimie jako lodowisko. Basen ten nie zaspokajał jednak potrzeb miasta, postrzegany był zresztą od początku jako prowizorium. 9 września 1923 r. Rada Miejska nieznaczną większością głosów uchwaliła budowę nowoczesnego basenu, który miał się znajdować po przeciwnej stronie ulicy. Budowę rozpoczęto z początkiem 1924 r., a z końcem lipca 1926 r. uroczyście otwarto gotowy obiekt.
 
Basen składał się z dwóch pływalni. Każda z nich miała powierzchnię wynoszącą 1800 m kw. Głębokość basenów wahała się od 80 cm do 2,5 m. W miejscach gdzie wybudowano wielopoziomowe skocznie i trampoliny głębokość basenu wynosiła 3 m. Wodę do basenu sprowadzano betonowymi rurami grubości 20 cm z kilku pobliskich źródeł artezyjskich oraz z Gondolteichu - zależnie od tego, czy potrzebowano wody zimnej, czy też ocieplonej. Przeprowadzone badania chemiczne i bakteriologiczne wykazały, iż w wodzie źródlanej znajdowało się za dużo żelaza (2 mg/l), a w wodzie ze stawu zbyt dużo bakterii. W związku z tym wybudowano na terenie byłego tzw. Keil`schen Bades oczyszczalnię uzdatniającą wodę w basenie. Woda ta była też chlorowana i filtrowana. Cały proces spuszczania wody z basenu, filtrowania i chlorowania oraz powtórnego napełniania basenu trwał trzy dni. Czynność tę powtarzano często, więc basen raciborski należał pod względem sanitarnym do wzorowych.
 #nowastrona#
Obiekt dysponował kilkoma przebieralniami, natryskami, prysznicami i zapleczem sanitarnym. Cały kompleks był ogrodzony wysokim betonowym murem, który dzielił także basen kobiecy od męskiego. Nad bezpieczeństwem pływających czuwało kilku ratowników mających do dyspozycji własne pomieszczenia. Basen cieszył się od chwili otwarcia niezmierną popularnością. Całe szkoły wraz z nauczycielami przychodziły tu pobierać naukę pływania. Przed właściwym pływaniem ćwiczono w szkołach na „sucho”, używając  do tego celu drewnianych ław.
 
Obiekt dysponował także wystarczającą ilością miejsca dla kąpieli słonecznych. W czasie zawodów pływackich można było na basenie z łatwością wyznaczyć 50-metrowe tory dla zawodników. Koszt budowy (której początek przypadł  na szczęście pod koniec kryzysu inflacyjnego w Niemczech) wyniósł ogromną sumę 240 tys. marek niemieckich. Przeciwnicy budowy już wkrótce musieli uznać, że ich początkowy sceptycyzm był nieuzasadniony. Planowano także wybudowanie w środku obiektu, pomiędzy basenem kobiecym i męskim, gdzie znajdowała się kawiarnia i taras widokowy, budowę basenu krytego.
 
Szczególne zasługi dla rozwoju pływania w Raciborzu wniósł Studienrat Otto, nauczyciel gimnazjum państwowego w Raciborzu, który nauczył pływania wiele roczników swoich wychowanków. W gimnazjum tym istniały klasy pływackie, które regularnie odbywały na basenie ćwiczenia. Otto był także długoletnim prezesem klubu pływackiego Delphin Ratibor. Klub ten powstał na początku lat dwudziestych XX w. Zajęcia pływackie odbywały się w nim w piątki w godzinach 18-20. Siedzibą klubu był hotel Bruck’s przy ul. Odrzańskiej, gdzie odbywano też comiesięczne czwartkowe posiedzenia. Klub był członkiem powstałego w 1919 r. Górnośląskiego Związku Pływackiego (Oberschlesischer Schwimmerbund), którego prezesem był dyrektor Waldeck. Zawodnicy uczestniczyli regularnie w zawodach miejskich i imprezach wyższego szczebla.
 
Drugim raciborskim klubem pływackim był Ratiborer Schwimmklub 1924, którego długoletnim prezesem był dr Petzold. Klub ten był także członkiem Górnośląskiego Związku Pływackiego. W 1928 r. liczył 133 zawodników i działaczy. Pływacy klubu odnosili spore sukcesy na zawodach miejskich i okręgowych. W obydwu raciborskich klubach uprawiano wiele dyscyplin pływackich, m. in.: pływanie grzbietem, kraulem, motylkiem, dowolne, sztafety pływackie, nurkowanie, skoki do wody i piłkę wodną. Czołowymi zawodnikami SV Delphin Ratibor byli w latach 20. i na początku lat 30. m. in.: Helmut Lassak, Käthe Walter, Ernst Mazur, Kurt Häusler, Josef Stosch, a Ratiborer SC 1924 m.in.: Ruth Cassel, Steffi Pogoda, Georg Pluwatsch, Adalbert Meisterek, Ernst Spilka, Georg Kunisch, Johanne Appaly i Walter Kostka.
 
Pływanie uprawiali nie tylko członkowie raciborskich klubów pływackich. Wiele innych klubów np. Deutsche Eiche czy ATV Ratibor miało w swych szeregach dobrych pływaków, startujących regularnie w wielu zawodach pływackich.

Piotr Sput