Niedziela, 26 maja 2019

imieniny: Filipa, Pauliny, Eweliny

RSS

Patryk Królczyk z Bukowa na zaplecze ekstraklasy [WYWIAD]

10.05.2017 12:55 | 0 komentarzy | kozz

Dziś, obchodzi swoje 23. urodziny, a jego drużyna - Olimpia Grudziądz jest blisko wywalczenia awansu do Lotto Ekstraklasy. Patryk Królczyk, to bramkarz z Bukowa, który ma za sobą przeszłość w niemieckim Augsburgu. Przez ostatni miesiąc był pierwszym bramkarzem, a w pięciu meczach puścił zaledwie jedną bramkę. Z Patrykiem rozmawiał Maciej Kozina.

Patryk Królczyk z Bukowa na zaplecze ekstraklasy [WYWIAD]
fot. Roksana Bibiela
Wiesz coś więcej na ten temat? Napisz do nas

- Jak się zaczęła Twoja przygoda z piłką nożną?

- Trener Antoni Jeleń zaczął organizować dla młodych chłopaków treningi. Najpierw grupy tworzone były w Jedłowniku, później w Rogowie, ale głównie wszystko działo się u pana Kozielskiego w Gosławie Jedłownik. To był czas gdy miałem 10-14 lat. Jako czternastolatek trafiłem do WSP Wodzisław Śląski u pana Pontusa. Właśnie tam ze sobą kilku chłopaków zabrał trener Jeleń.

- Od początku była to pozycja bramkarza?

- Nie. Najpierw próbowałem grać w polu, ale większy pociąg czułem do bramki. W zasadzie po kilku miesiącach grania w piłkę już stałem między słupkami. Bardziej podobało mi się stanie na bramce niż bieganie w polu.

- Idąc do WSP czułeś, że jesteś dobry w tym co robisz?

- Nigdy tak nie myślałem, że potrafię więcej niż pozostali. W WSP spotkałem mnóstwo utalentowanych chłopaków. Wcześniej tam trenowali m.in. Glik, Wilczek, Król czy Matuszek. Było o wiele więcej dobrze zapowiadających się chłopaków, ale ich losy różnie się potoczyły.

- W WSP spędziłeś 3 lata i pojechałeś do... Niemiec. Jak do tego doszło?

- Mój wujek Adam mieszkający w Landsbergu niedaleko Augsburga załatwił numer do trenera bramkarzy w tym klubie i spytał się czy może przyjechać młody bramkarz na testy. Mialem 16 lat jak pojechałem pierwszy raz.

- Jakie wrażenia po pierwszym pobycie w Augsburgu?

- Byłem tydzień, ale powiedzieli, że rozmowy możemy zacząć od nowego sezonu. Pojechałem tam drugi i trzeci raz. Musiałem czekać, bo sprowadzenie młodego chłopaka to było większe przedsięwzięcie.

- Zostałeś w Augsburgu blisko 3 lata...

- 2 lata spędziłem w U-19 i trenowałem też z pierwszą drużyną. Grałem w rezerwach. Początki były trudne, bo trzeba było się zaaklimatyzować i poznać język.

- Pojechałeś tam nie znając języka niemieckiego?

- Dużo rozumiałem, bo jak byłem mały to oglądałem bajki po niemiecku. Gorzej było z rozmową. Z każdym dniem było jednak lepiej. Wyjechałem do Niemiec po pierwszej klasie liceum, a tam chodziłem do szkoły jako słuchacz. Po roku zacząłem chodzić normalnie do Real Schule.

- Nie dokończyłeś edukacji w Niemczech?

- Pół roku przed egzaminami wróciłem do Polski i zacząłem grać w trzecioligowym Nadwiślanie Góra. Był pomysł, aby wrócić na egzaminy do Niemiec, ale wtedy z moim nowym klubem walczyliśmy w barażach o awans do II ligi.

- Dlaczego zakończyła się przygoda z Augsburgiem?

- Zabrakło mi cierpliwości. Po dwóch latach w juniorach, pół roku grałem w rezerwach i nie byłem zadowolony. To był trudny okres, bo w pierwszej drużynie było czterech bramkarzy i zawsze któryś schodził do rezerw. Zabrakło miejsca dla mnie w drugim zespole. Augsburg grał wówczas w Bundeslidze to i bramkarze byli na poziomie ligowym.

- Dlaczego Nadwiślan?

- Miałem kontakt z jeden z menadżerów, który znalazł mi właśnie klub w Górze. Trenerem był Adam Nocoń i grałem w Nadwiślanie. Naukę starałem się kontynuuować w szkołach wieczorowych.

- To spory przeskok z rezerw klubu z Bundesligi na czwarty poziom rozgrywkowy w Polsce...

- Tak. Nie byłem do końca zadowolony, ale zrobiliśmy awans z Nadwiślanem do II ligi. W drugiej lidze różnie bywało, więc poprzez znajomego poszedłem grać do trzecioligowego Poronina.Unikałem menadżerów, a bardziej szukałem poprzez ludzi, których sam poznałem.

- Poronin to klub w którym występował były reprezentant Polski Maciej Żurawski.

- Dokładnie. Grałem z nim w drużynie. Byli też inni znani z boisk ligowych jak Marcin Malinowski, Paweł Nowak, Artur Prokop, Dawid Bartos, a trenerem bramkarzy był Marcin Cabaj. Przyszedłem w zimie, gdy klub był na piątym miejscu, a ostatecznie zabrakło nam jednego punktu do lidera Wisły Sandomierz. W Poroninie klub się rozpadł z przyczyn finansowych.

- Grając ze znanymi zawodnikami poczułeś większy świat piłki?

- To było fajne uczucie. Większość tych zawodników kojarzyłem z telewizji. Jak Odra Wodzisław grała w Ekstraklasie, to oglądałem tych piłkarzy na boiskach. W Poroninie była świetna atmosfera. Kulminacją szczęścia było spotkanie Marcina Malinowskiego, bo kojarzyłem go z Odry, a dla mnie jest legendą. Bardzo fajny człowiek, więc miło było się z nim zaprzyjaźnić.

- W końcu trafiłeś do Olimpii Grudziądz w której jesteś do dziś. To skok o dwie ligi.

- Dokładnie, Olimpia gra w I lidze. Trafiłem tam poprzez Dawida Bartosa, który skontaktował mnie z Łukaszem Masłowskim, a on był w Olimpii dyrektorem sportowym. Masłowski grał kiedyś w wodzisławskiej Odrze. W grudniu 2015 roku pojechałem do Grudziądza, gdzie zawodnicy mieli okres roztrenowania. Pojawił się temat, że mógłbym przejść do Olimpii. Wróciłem tam ponownie w styczniu. W klubie rozwiązali wówczas drugą drużynę, więc siłą rzeczy musiałem liczyć na granie w I lidze. Walczyliśmy o utrzymanie, bo po rundzie jesiennej Olimpia była na ostatnim miejscu. Przyszedł trener Jacek Paszulewicz i cel zrealizował, bo zostaliśmy na zapleczu ekstraklasy. Wtedy głównym bramkarzem był Bartek Fabiniak. Sam wystąpiłem w jednym meczu. Tym ostatnim w którym już mieliśmy zagwarantowane utrzymanie. Przegraliśmy wtedy z Wigrami Suwałki 1:2.

- W obecnym sezonie jesteście o krok od ekstraklasy. Przed sezonem zakładaliście, że będziecie walczyć o awans?

- Drużyna została solidnie odmłodzona, więc cel był jasny, aby było utrzymanie. Nikt nie chciał powtórzyć dramatycznej walki przed spadkiem do ostatniej kolejki.

- W trwającym sezonie podstawowym bramkarzem jest Jakub Wrąbel, grający wcześniej w Śląsku Wrocław, więc Tobie znów przypadła rola rezerwowego.

- Kuba przez cały sezon był mocną jedynką. Kilka meczów temu w Zabrzu przeciw Górnikowi doznał kontuzji na samym początku meczu. Pech chciał, że zdążył stracić dwie bramki. Przy stanie 2:0 dla Górnika wszedłem do bramki. Przegraliśmy 1:2.

- Tym razem wykazałeś się cierpliwością i czekałeś na swoją szansę.

- Nie chciałem powtórzyć tego samego błędu co w Augsburgu. Dla mnie pobyt w Niemczech, to była taka lekcja pokory. Nic nie dzieje się bez przypadku. Trzeba trenować i cierpliwie czekać.

- Na pozycji bramkarza szczególnie trudno się przebić, bo jest tylko jedno miejsce.

- Jest dużo chętnych na tę pozycję i każdy chce grać. Jest złota zasada, że trzeba robić swoje i być dobrej myśli.

- Tym samym zagrałeś w pięciu ostatnich meczach i puściłeś tylko jedną bramkę.

- Tak. Z rzutu wolnego przeciw Zagłębiu Sosnowiec. Wygraliśmy 3:1 z jednym z głównych kandydatów do awansu. Cieszę się przede wszystkim z tego, że mogłem zagrać i chcę wykorzystać ten moment jak najlepiej. Kuba już trenuje i myślę, że będzie brany pod uwagę przy ustalaniu składu. Czy wróci do bramki to decyzja trenera. Ja jestem w pełnej gotowości.

- Zostało pięć kolejek po których może się okazać, że wywalczycie awans, a celem było utrzymanie się w lidze.

- Gramy jeszcze istotne mecze z kandydatami do awansu jak Chojniczanka Chojnice czy GKS Katowice. Jest ogromny ścisk w tabeli. Nawet 10 drużyn czynnie rywalizuje o awans.

- Dla wielu znawców piłki to niespodzianka, że Olimpia jest w czubie tabeli.

- Myślę, że dla wszystkich w klubie także. Mamy bardzo młodą drużynę wspartą doświadczonymi zawodnikami. Udało sie zbudować fajny kolektyw i wygląda to bardzo dobrze.

- Stadion spełnia wymagania w przypadku awansu do ekstraklasy?

- Na pewno wyróżniałby się na tle pięknych ekstraklasowych stadionów, ale grały kluby z gorszymi stadionami w najwyższej lidze. Wygląda nieco lepiej jak ten w Wodzisławiu Śląskim, a jednak Odra grała przez wiele lat w ekstraklasie.

- Teraz jak jesteście wysoko... mówi się w klubie, że macie awansować?

- Nie odczuwam ze strony włodarzy klubu nacisku na awans.

- Twój tato, Sławomir jest trenerem bramkarzy i sam był bramkarzem. Miało to wpływ, że Ty także stoisz między słupkami?

- Miało to na pewno wpływ. Gdzieś w podświadomości tkwiło to, że tata też był bramkarzem.

- Wracajac do Ciebie. Jakie masz marzenia?

- Każdy chce grać w piłkę na jak najwyższym poziomie. Ja też.

- A masz wymarzony klub w którym chciałbyś grać?

- Niekoniecznie. Chciałbym czerpać jak największą radość z gry w piłkę. Fajną sprawą było zadebiutować w tym sezonie na stadionie Górnika Zabrze, bo przyjechała rodzina i znajomi. W okolicy Bukowa kibicuje się Górnikowi i to było świetne uczucie, że bliscy mogli zobaczyć mnie w akcji.

- Kibicujesz osobiście któremuś klubowi?

- Wypoczynkowi Buków. Mama działa w klubie, w zasadzie cała rodzina żyje tym klubem, więc śledzę jego poczynania. Tato jest trenerem bramkarzy w GKS 1962 Jastrzębie i GKS Dąb Gaszowice, więc kibicuje klubom z którymi w jakiś sposób powiązana jest moja rodzina.